Opłaty transakcyjne

W zależności od skalowalności danego blockchain’a kryptowaluty może on posiadać różną przepustowość, co przekłada się na zdolność do efektywnego dodawania nowych transakcji do bloków. Zwyczajowo gdy ruch w sieci jest umiarkowany, transakcje dodawane są na bieżąco, a poziom opłat jest stosunkowo niski. W momentach gdy w sieci ruch jest wzmożony dochodzi do korkowania się sieci, w efekcie użytkownicy w celu zapewnienia szybkiego dopisania transakcji powinni podnieść opłatę transakcyjną. Tylko transakcje z większą prowizją będą w pierwszej kolejności obsługiwane przez górników. W historii kryptowalut mieliśmy kilkukrotnie okresy wzmożonej aktywności. I tak w sieci Bitcoina była to gorączka związana z rekordową wyceną z przełomu roku 2017/2018. W momentach szczytowych koszt dodania transakcji do sieci potrafił wynosić nawet 50USD. W sieci Ethereum najgłośniejszy był boom związany z CryptoKitty, który to przeciążył sieć na długie tygodnie.

Jak wygląda sytuacja w sieci Etherum?

Aktualnie w sieci Ethereum poziom opłat jest bardzo wysoki, bazowa wartość bloku to 2 ethery, obecnie wynagrodzenia wahają się w przedziale 2,3-2,6 ethera. Dla górnika oznacza to dochody średnio o 15-30% większe niż norma. Zespół deweloperów Ethereum dostrzegł to zjawisko i rozpoczął prace nad uelastycznieniem systemu pobierania opłat. To jest właśnie istota motywacji w powstaniu EIP1559. Chodzi o fakt, że system opłat transakcyjnych występujący w Ethereum jest mało optymalny i premiuje zjawisko przepłacania, a sposobem na ulepszenie tego systemu byłoby wprowadzenie mechanizmu, który dopasowywałby podstawową opłatę sieciową do zapotrzebowania sieci. W rezultacie zwiększyłaby się wydajność poziomu opłat sieciowych oraz zmniejszyłby się stopień skomplikowania tej części oprogramowania występującego w klientach (portfelach) obsługujących Ethereum, które odpowiadają za szacowanie właściwego poziomu opłat sieciowych.

W obecnym systemie nowo złożona transakcja musi poczekać aż zostanie uwzględniona w następnym bloku wytworzonym przez górnika. Aktualnie najłatwiejszym sposobem na zagwarantowanie sobie miejsca w następnym bloku jest zwiększenie przez taką czekającą transakcję parametru „gasPrice” ponad średnią występującą w sieci. Górnik zawsze stara się zapełnić nowe bloki transakcjami, które zwiększą jego wynagrodzenie, a transakcja z wysokim „gasPrice” spełnia ten warunek w 100%.

Problemem w takim systemie jest fakt, że w momentach dużego zapotrzebowania poziom opłat sieciowych może szybko osiągnąć nierozsądnie wysokie wartości. W momencie gdy bloki są niemal pełne użytkownicy zaczynają się licytować „kto da więcej” i sztucznie zawyżają wartość opłaty sieciowej, by tylko zapewnić sobie miejsce w następnym bloku. Górnicy, aby w pewien sposób minimalizować wpływ tego zjawiska mają możliwość zwiększania ilości transakcji które mogą zmieścić się w kolejnym bloku. Mechanizm ten nie jest jednak w stanie zmieniać się bardzo szybko. Dochodzi jeszcze drugi fakt. Z punktu widzenia górnika bardziej opłacalnym jest zadowolenie się małym, ale pełnym blokiem, niż zwiększanie „gas limit” ze względu na zwiększone ryzyko pojawienia się „Uncle’a” (czyli wykopania bloku niepełnego). W szczególności jeśli portfel priorytetyzuje uwzględnienie bloku w sieci w pewnym krótkim przedziale czasowym może się zdarzyć, że trzeba zapłacić opłatę sieciową o wartości kilka razy większej niż wartość transakcji która jest przesyłana.

Aby walczyć z tym zjawiskiem EIP 1559 wprowadza pojęcie „podstawowej opłaty sieciowej”, która ma dynamicznie dostosowywać się w taki sposób, że całkowite zużycie „gas” ma zmierzać do wartości 10 milionów. Dodatkowo zamiast trafiać do kieszeni górników „podstawowa opłata sieciowa” będzie spalana, przez co monety te będą bezpowrotnie niszczone. Istniała będzie jednak możliwość, by osoba wysyłająca transakcję zawarła w niej dodatkowo „napiwek”, który będzie trafiał do górnika, który zawrze taką transakcję w bloku.

Wielką zaletą faktu że podstawowa opłata transakcyjna nie zmienia się w sposób gwałtowny w odpowiedzi na chwilowe zapotrzebowanie sieci jest to, że użytkownicy są chronieni przed następstwami zjawiska „licytowania się”. Ponieważ podstawowa opłata transakcyjna jest spalana i nie jest przekazywana na konta górników, nie mają oni podstaw by podejmować próby manipulowania wartością opłaty transakcyjnej w celu zwiększenia uzyskiwanych wynagrodzeń. Trzecią zaletą jest próba rozwiązania problemu automatycznego szacowania opłaty transakcyjnej przez procesory płatnicze Ethereum, poprzez zapewnienie że będzie ona bardziej przewidywalna.

Alternatywne rozwiązania dla sieci Etherum

Ze względu na możliwe problemy w implementacji EIP 1559 dla obecnych portfeli Ethereum, które z tego powodu będą musiały przejść znaczące zmiany, została wystosowana przez deweloperów kontrpropozycja do EIP 1559. Dan Finley zaproponował alternatywne rozwiązanie nazwane roboczo „Escalator”, które mimo że jest bardzo podobne do EIP wprowadza jednak kilka ważnych zmian.

Użytkownik, zamiast zlecać transakcję ze sztywno ustawioną wartością opłaty, zakłada „eskalujące zlecenie” i określa maksymalną kwotę, którą jest w stanie zapłacić za zawarcie transakcji w następnym bloku. Wszystkie zlecenia układane są do kolejki oczekujących transakcji, która w sposób przewidywalny zwiększa wartość opłaty w tym samym tempie co pozostałe portfele/procesory płatnicze. Górnicy dzięki temu nadal mogą wybierać najwyższe wartości z kolejki oczekujących transakcji. Główną zaletą takiego rozwiązania jest ustalanie wartości opłat w sposób efektywny i przewidywalny, a co za tym idzie ochrona użytkowników przed płaceniem zbyt wysokich opłat transakcyjnych.

Wysokie opłaty transakcyjne, a wynagrodzenia górników

Z perspektywy górnika stan podwyższonych opłat transakcyjnych stanowi o dodatkowym dochodzie i jest mile widziany. Wszak za tą samą wykonaną pracę górnik otrzyma większe wynagrodzenie. Bardzo istotne, jeśli chcemy w pełni skorzystać ze sprzyjających okoliczności warto sprawdzić czy wybrana platforma wydobywcza wypłaca górnikom prowizje z opłat transakcyjnych czy tylko poprzestaje na bazowym wynagrodzeniu za utworzenie nowego bloku. Warto sprawdzić także jaka polityka jest stosowana w stosunku do priorytetyzacji w wybieraniu transakcji o zwiększonej opłacie, mile widziane aby kopalnia starała się wybierać takie z najwyższymi opłatami. Jedyna polska platforma do wydobycia Ethereum stosuje taką właśnie politykę, stojąc konsekwentnie na stanowisku, że zarówna bazowa nagroda za blok jak i wszelkie opłaty transakcyjne dopisane do bloku są w 100% własnością górników pracujących w ramach platformy wydobywczej. Jest się nad czym pochylać jeśli średnia wartość opłat to wspomniane wcześniej 15-30% wartości wynagrodzenia. Czasami zdarzają się bloki o znacznie większej wartości i takie właśnie „perełki” są dzisiaj najbardziej pożądane przez górników.

Autor: Marcin Żywica z ŻET Technologies

Górnik, założyciel ŻET Technologies, firmy projektującej
i wytwarzającej zaawansowane koparki do wydobywania
kryptowalut. ŻET Technologies dostarcza moc obliczeniową dla sieci
blockchain, tworzy technologię dla biznesu XXI wieku.

The post Dlaczego wysokie opłaty w sieci Ethereum są dobre dla górników? first appeared on ŻET Technologies.

Wybór kopalni kryptowalut

Co do zasady przed górnikiem stoi decyzja czy woli kopać w pojedynkę czy w ramach platformy wydobywczej. Szerzej o tym dylemacie zostało powiedziane w tym artykule. W praktyce zdecydowana większość górników dołącza do platform wydobywczych. Jednym z podstawowych kryteriów wyboru jest wysokość prowizji za usługi platformy (mining pool). Wysokość prowizji często jest uwarunkowana metodą naliczania wynagrodzeń. Zanim przejdziemy do omówienia konkretnych rozwiązań przedstawmy ogólny schemat. Górnik, który chce wydobywać dajmy na to Ethereum na początek powinien rozeznać się w dostępnych platformach wydobywczych, które oferują wydobycie Ethereum na swoich serwerach.

Jedną z najlepiej przygotowanych stron pokazującą takie możliwości jest miningpoolstats.stream – w prosty sposób 24/7 możemy podejrzeć listę kopalni wraz z danymi dotyczącymi ilości górników pracujących w ramach danej kopalni oraz ilości mocy obliczeniowej. Znajdziemy tam także informacje na temat wysokości pobieranych prowizji oraz geolokalizacji serwerów. Powinniśmy wybrać te znajdujące się najbliżej nas, dzięki czemu uzyskamy lepsze połączenie, a w konsekwencji optymalnej wykorzystamy nasze jednostki obliczeniowe. Po dokonaniu selekcji platformy wydobywczej czas dołączyć do jej szeregów. Każda z kopalni zazwyczaj kompleksowo określa sposoby dołączenia do niej. Operatorzy wskazują adres swoich serwerów oraz wymagane/wspierane rodzaje połączeń.

Po stronie górnika jest zastosowanie się do zaleceń – w zdecydowanej większości przypadków nawiązanie połączenia zakończy się sukcesem. Na koniec jeśli poprzednie kryteria spełniają oczekiwania przechodzimy do sprawdzenia metody wynagradzania oraz wysokości opłat pobieranych przez operatora.

PPS (pay per share)

Jedną z najbardziej popularnych metod cieszącą się dobrą opinią jest PPS. Najprostszy model płatności jaki można sobie wyobrazić. W tym trybie górnik sprzedaje kopalni swoją moc obliczeniową. Cząstkowa wypłata jest naliczana za każdy poprawnie przesłany udział do kopalni i na tej podstawie możliwe jest oszacowanie przyszłych przychodów. W tym systemie kopalnia płaci górnikom jakoby „z góry”, za każdy poprawnie przesłany udział, nawet wtedy jeśli ten konkretny udział nie przyczynił się do znalezienia rozwiązania (nowego bloku). Operatorzy kopalni pracujący w trybie PPS zakładają, że zgodnie z prawem wariancji, o którym więcej przeczytasz w tym artykule, wariancja będzie dążyć do 100% i wynagrodzenia wypłacane na bieżąco będą mieć pokrycie w znajdywanych blokach w przyszłości.

Jest to ciekawe rozwiązanie, z jednej strony operator okazuje zaufanie swoim górnikom i wynagradza ich pracę z góry, z drugiej strony platforma powinna dbać o zapewnienie jak najszybszych serwerów, dzięki którym może uzyskać lepsze osiągi niż przewidywana norma wariancyjna. Dla zobrazowania, jeśli norma to 100 bloków, a dzięki sprzyjającej wariancji kopalnia znalazła 105 bloków, to te 5 nadprogramowych bloków trafia wyłącznie na konto operatora kopalni. Górnicy zawsze otrzymają wynagrodzenie powiązane z ilością przesłanych udziałów. Z drugiej strony trzeba pamiętać, że sieć kryptowalutowa to bardzo dynamiczna struktura i trafiają się czasami niepełne bloki z pomniejszoną nagrodą (uncle i orphan).

Wariancja także od czasu do czasu każe na siebie czekać zsyłając na kopalnie serię długich bloków. Z tego powodu kopalnie pracujące w trybie PPS zazwyczaj pobierają większe prowizje za swoje usługi, z zakresu 2-8%. Są to najwyższe opłaty ze wszystkim trybów wynagradzania. Praca w tym trybie to większe ryzyko dla operatora, zatem zrozumiałe jest pobieranie większych opłat. Dla górnika to przede wszystkim gwarancja otrzymania stałego wynagrodzenia w czasie rzeczywistym, jednak obarczona większymi prowizjami. Górnicy szukający bezpiecznej przystani powinni rozejrzeć się za innymi metodami wynagradzania z niższymi prowizjami, jeśli jednak preferują dynamiczne zmiany pomiędzy kopalniami to tryb PPS jest dla nich wysoce rekomendowany.

RBPPS (round based pay per share)

Wynagrodzenia w tym trybie naliczane są w ten sam sposób jak w metodzie PPS, ale wypłacane dopiero po znalezieniu bloku przez kopalnię i potwierdzeniu go przez sieć. W klasycznej wersji RBPPS brak jest wypłat za orphan (bloki puste). Prowizje w tym trybie są niższe niż PPS, jednak zwyczajowo wyższe niż w innych trybach, 1-5%. Rozwiązanie stosunkowo rzadko spotykane, kompromisowa opcja pomiędzy PPS a PPLNS.

PPLNS (pay per last N shares)

W metodzie PPLNS przychody górnika są określane na podstawie ostatniej N liczby udziałów, które wysyła do kopalni i są ściśle powiązane z liczbą bloków znalezionych w tym okresie przez kopalnię. Jeśli kopalnia w ciągu dnia znajdzie większą ilość bloków górnicy otrzymają większe wynagrodzenie niż w systemie PPS, jeśli jest odwrotnie, to wynagrodzenie jest mniejsze.

Metoda PPLNS jest ściśle powiązana z wariancją. Z powodu obliczania wypłaty z uwzględnieniem ostatnich „N” udziałów premiuje ona górników, którzy pracują na kopalni przez dłuższy czas. Liczba N udziałów jest indywidualnie dobierana przez operatora kopalni, niepisanym standardem jest okres obejmujący ostatnie 24h. Dobranie odpowiedniej długości rundy jest bardzo istotne w przypadku wyeliminowania wszelkich nieuczciwych prób otrzymania wynagrodzenia przy minimalnym nakładzie pracy. Znane są często przypadki tzw. „pool hopper” – górników skoczków, którzy przełączają się pomiędzy kopalniami w celu bycia dodanym do listy wynagrodzeń, by następnie rozłączyć się po krótkim czasie.

Dzięki posiadaniu sporej mocy obliczeniowej są w stanie w krótkim okresie wypracować duże udziały na kopalni. Jeśli kopalnia nie zabezpieczy się odpowiednio skalibrowanym PPLNS – to pozostali jej górnicy otrzymają mniejsze wynagrodzenie kosztem przygodnych górników. Właściwy PPLNS bierze pod uwagę sumę udziałów z dłuższego okienka czasowego i pool hopping mija się z celem. Jest to model najbardziej popularny, ponieważ zapewnia bezpieczeństwo finansowe kopalni oraz zabezpiecza górników przed nieuczciwymi praktykami ze strony innych uczestników sieci. Prowizje są stosunkowo niskie, standard to 0-2%.

PPS+ (pay per share + pay per last N shares)

Połączenie metody PPS oraz PPLNS. Nagroda z bloku jest rozdzielana względem metody PPS, natomiast wszelkie dodatkowe opłaty transakcyjne względem metody PPLNS. Dzięki tej metodzie górnik może otrzymać dodatkową zapłatę pochodzącą z opłat transakcyjnych. Stosunkowo rzadki tryb wynagrodzeń o umiarkowanych prowizjach: 1-4%.

FPPS (full pay per share)

Metoda działająca na tej samej zasadzie co PPS z tym dodatkiem, że górnik otrzymuje również udział w opłatach transakcyjnych występujących w sieci w pewnym przedziale czasu. Z racji faktu, że opłaty transakcyjne dla większości kryptowalut stanowią niewielki ułamek wynagrodzenia (poza czasowymi zatorami w sieci bitcoina) to ta metoda nie cieszy się zbytnią popularnością. Przeciętne prowizje 1-3%.

PROP (proportional)

Po znalezieniu bloku wynagrodzenie zostaje podzielone pomiędzy wszystkich górników proporcjonalnie do ilości wysłanych udziałów. Największym mankamentem jest opisane wcześniej zjawisko pool hopperów, którzy poprzez swoje nieuczciwe praktyki są w stanie zaniżać ilość udziałów posiadanych przez uczciwych górników. Jest to bardzo ciekawa metoda wynagradzania jeśli kopiemy w sprawdzonym środowisku ze stałą ilością górników, na przykład w ramach jednej wielkiej serwerowni.

Autor: Marcin Żywica z ŻET Technologies

Górnik, założyciel ŻET Technologies, firmy projektującej
i wytwarzającej zaawansowane koparki do wydobywania
kryptowalut. ŻET Technologies dostarcza moc obliczeniową dla sieci
blockchain, tworzy technologię dla biznesu XXI wieku.

The post Metody wynagradzania stosowane przez kopalnie kryptowalut first appeared on ŻET Technologies.