Opłaty transakcyjne

W zależności od skalowalności danego blockchain’a kryptowaluty może on posiadać różną przepustowość, co przekłada się na zdolność do efektywnego dodawania nowych transakcji do bloków. Zwyczajowo gdy ruch w sieci jest umiarkowany, transakcje dodawane są na bieżąco, a poziom opłat jest stosunkowo niski. W momentach gdy w sieci ruch jest wzmożony dochodzi do korkowania się sieci, w efekcie użytkownicy w celu zapewnienia szybkiego dopisania transakcji powinni podnieść opłatę transakcyjną. Tylko transakcje z większą prowizją będą w pierwszej kolejności obsługiwane przez górników. W historii kryptowalut mieliśmy kilkukrotnie okresy wzmożonej aktywności. I tak w sieci Bitcoina była to gorączka związana z rekordową wyceną z przełomu roku 2017/2018. W momentach szczytowych koszt dodania transakcji do sieci potrafił wynosić nawet 50USD. W sieci Ethereum najgłośniejszy był boom związany z CryptoKitty, który to przeciążył sieć na długie tygodnie.

Jak wygląda sytuacja w sieci Etherum?

Aktualnie w sieci Ethereum poziom opłat jest bardzo wysoki, bazowa wartość bloku to 2 ethery, obecnie wynagrodzenia wahają się w przedziale 2,3-2,6 ethera. Dla górnika oznacza to dochody średnio o 15-30% większe niż norma. Zespół deweloperów Ethereum dostrzegł to zjawisko i rozpoczął prace nad uelastycznieniem systemu pobierania opłat. To jest właśnie istota motywacji w powstaniu EIP1559. Chodzi o fakt, że system opłat transakcyjnych występujący w Ethereum jest mało optymalny i premiuje zjawisko przepłacania, a sposobem na ulepszenie tego systemu byłoby wprowadzenie mechanizmu, który dopasowywałby podstawową opłatę sieciową do zapotrzebowania sieci. W rezultacie zwiększyłaby się wydajność poziomu opłat sieciowych oraz zmniejszyłby się stopień skomplikowania tej części oprogramowania występującego w klientach (portfelach) obsługujących Ethereum, które odpowiadają za szacowanie właściwego poziomu opłat sieciowych.

W obecnym systemie nowo złożona transakcja musi poczekać aż zostanie uwzględniona w następnym bloku wytworzonym przez górnika. Aktualnie najłatwiejszym sposobem na zagwarantowanie sobie miejsca w następnym bloku jest zwiększenie przez taką czekającą transakcję parametru „gasPrice” ponad średnią występującą w sieci. Górnik zawsze stara się zapełnić nowe bloki transakcjami, które zwiększą jego wynagrodzenie, a transakcja z wysokim „gasPrice” spełnia ten warunek w 100%.

Problemem w takim systemie jest fakt, że w momentach dużego zapotrzebowania poziom opłat sieciowych może szybko osiągnąć nierozsądnie wysokie wartości. W momencie gdy bloki są niemal pełne użytkownicy zaczynają się licytować „kto da więcej” i sztucznie zawyżają wartość opłaty sieciowej, by tylko zapewnić sobie miejsce w następnym bloku. Górnicy, aby w pewien sposób minimalizować wpływ tego zjawiska mają możliwość zwiększania ilości transakcji które mogą zmieścić się w kolejnym bloku. Mechanizm ten nie jest jednak w stanie zmieniać się bardzo szybko. Dochodzi jeszcze drugi fakt. Z punktu widzenia górnika bardziej opłacalnym jest zadowolenie się małym, ale pełnym blokiem, niż zwiększanie „gas limit” ze względu na zwiększone ryzyko pojawienia się „Uncle’a” (czyli wykopania bloku niepełnego). W szczególności jeśli portfel priorytetyzuje uwzględnienie bloku w sieci w pewnym krótkim przedziale czasowym może się zdarzyć, że trzeba zapłacić opłatę sieciową o wartości kilka razy większej niż wartość transakcji która jest przesyłana.

Aby walczyć z tym zjawiskiem EIP 1559 wprowadza pojęcie „podstawowej opłaty sieciowej”, która ma dynamicznie dostosowywać się w taki sposób, że całkowite zużycie „gas” ma zmierzać do wartości 10 milionów. Dodatkowo zamiast trafiać do kieszeni górników „podstawowa opłata sieciowa” będzie spalana, przez co monety te będą bezpowrotnie niszczone. Istniała będzie jednak możliwość, by osoba wysyłająca transakcję zawarła w niej dodatkowo „napiwek”, który będzie trafiał do górnika, który zawrze taką transakcję w bloku.

Wielką zaletą faktu że podstawowa opłata transakcyjna nie zmienia się w sposób gwałtowny w odpowiedzi na chwilowe zapotrzebowanie sieci jest to, że użytkownicy są chronieni przed następstwami zjawiska „licytowania się”. Ponieważ podstawowa opłata transakcyjna jest spalana i nie jest przekazywana na konta górników, nie mają oni podstaw by podejmować próby manipulowania wartością opłaty transakcyjnej w celu zwiększenia uzyskiwanych wynagrodzeń. Trzecią zaletą jest próba rozwiązania problemu automatycznego szacowania opłaty transakcyjnej przez procesory płatnicze Ethereum, poprzez zapewnienie że będzie ona bardziej przewidywalna.

Alternatywne rozwiązania dla sieci Etherum

Ze względu na możliwe problemy w implementacji EIP 1559 dla obecnych portfeli Ethereum, które z tego powodu będą musiały przejść znaczące zmiany, została wystosowana przez deweloperów kontrpropozycja do EIP 1559. Dan Finley zaproponował alternatywne rozwiązanie nazwane roboczo „Escalator”, które mimo że jest bardzo podobne do EIP wprowadza jednak kilka ważnych zmian.

Użytkownik, zamiast zlecać transakcję ze sztywno ustawioną wartością opłaty, zakłada „eskalujące zlecenie” i określa maksymalną kwotę, którą jest w stanie zapłacić za zawarcie transakcji w następnym bloku. Wszystkie zlecenia układane są do kolejki oczekujących transakcji, która w sposób przewidywalny zwiększa wartość opłaty w tym samym tempie co pozostałe portfele/procesory płatnicze. Górnicy dzięki temu nadal mogą wybierać najwyższe wartości z kolejki oczekujących transakcji. Główną zaletą takiego rozwiązania jest ustalanie wartości opłat w sposób efektywny i przewidywalny, a co za tym idzie ochrona użytkowników przed płaceniem zbyt wysokich opłat transakcyjnych.

Wysokie opłaty transakcyjne, a wynagrodzenia górników

Z perspektywy górnika stan podwyższonych opłat transakcyjnych stanowi o dodatkowym dochodzie i jest mile widziany. Wszak za tą samą wykonaną pracę górnik otrzyma większe wynagrodzenie. Bardzo istotne, jeśli chcemy w pełni skorzystać ze sprzyjających okoliczności warto sprawdzić czy wybrana platforma wydobywcza wypłaca górnikom prowizje z opłat transakcyjnych czy tylko poprzestaje na bazowym wynagrodzeniu za utworzenie nowego bloku. Warto sprawdzić także jaka polityka jest stosowana w stosunku do priorytetyzacji w wybieraniu transakcji o zwiększonej opłacie, mile widziane aby kopalnia starała się wybierać takie z najwyższymi opłatami. Jedyna polska platforma do wydobycia Ethereum stosuje taką właśnie politykę, stojąc konsekwentnie na stanowisku, że zarówna bazowa nagroda za blok jak i wszelkie opłaty transakcyjne dopisane do bloku są w 100% własnością górników pracujących w ramach platformy wydobywczej. Jest się nad czym pochylać jeśli średnia wartość opłat to wspomniane wcześniej 15-30% wartości wynagrodzenia. Czasami zdarzają się bloki o znacznie większej wartości i takie właśnie „perełki” są dzisiaj najbardziej pożądane przez górników.

Autor: Marcin Żywica z ŻET Technologies

Górnik, założyciel ŻET Technologies, firmy projektującej
i wytwarzającej zaawansowane koparki do wydobywania
kryptowalut. ŻET Technologies dostarcza moc obliczeniową dla sieci
blockchain, tworzy technologię dla biznesu XXI wieku.

The post Dlaczego wysokie opłaty w sieci Ethereum są dobre dla górników? first appeared on ŻET Technologies.

Wybór kopalni kryptowalut

Co do zasady przed górnikiem stoi decyzja czy woli kopać w pojedynkę czy w ramach platformy wydobywczej. Szerzej o tym dylemacie zostało powiedziane w tym artykule. W praktyce zdecydowana większość górników dołącza do platform wydobywczych. Jednym z podstawowych kryteriów wyboru jest wysokość prowizji za usługi platformy (mining pool). Wysokość prowizji często jest uwarunkowana metodą naliczania wynagrodzeń. Zanim przejdziemy do omówienia konkretnych rozwiązań przedstawmy ogólny schemat. Górnik, który chce wydobywać dajmy na to Ethereum na początek powinien rozeznać się w dostępnych platformach wydobywczych, które oferują wydobycie Ethereum na swoich serwerach.

Jedną z najlepiej przygotowanych stron pokazującą takie możliwości jest miningpoolstats.stream – w prosty sposób 24/7 możemy podejrzeć listę kopalni wraz z danymi dotyczącymi ilości górników pracujących w ramach danej kopalni oraz ilości mocy obliczeniowej. Znajdziemy tam także informacje na temat wysokości pobieranych prowizji oraz geolokalizacji serwerów. Powinniśmy wybrać te znajdujące się najbliżej nas, dzięki czemu uzyskamy lepsze połączenie, a w konsekwencji optymalnej wykorzystamy nasze jednostki obliczeniowe. Po dokonaniu selekcji platformy wydobywczej czas dołączyć do jej szeregów. Każda z kopalni zazwyczaj kompleksowo określa sposoby dołączenia do niej. Operatorzy wskazują adres swoich serwerów oraz wymagane/wspierane rodzaje połączeń.

Po stronie górnika jest zastosowanie się do zaleceń – w zdecydowanej większości przypadków nawiązanie połączenia zakończy się sukcesem. Na koniec jeśli poprzednie kryteria spełniają oczekiwania przechodzimy do sprawdzenia metody wynagradzania oraz wysokości opłat pobieranych przez operatora.

PPS (pay per share)

Jedną z najbardziej popularnych metod cieszącą się dobrą opinią jest PPS. Najprostszy model płatności jaki można sobie wyobrazić. W tym trybie górnik sprzedaje kopalni swoją moc obliczeniową. Cząstkowa wypłata jest naliczana za każdy poprawnie przesłany udział do kopalni i na tej podstawie możliwe jest oszacowanie przyszłych przychodów. W tym systemie kopalnia płaci górnikom jakoby „z góry”, za każdy poprawnie przesłany udział, nawet wtedy jeśli ten konkretny udział nie przyczynił się do znalezienia rozwiązania (nowego bloku). Operatorzy kopalni pracujący w trybie PPS zakładają, że zgodnie z prawem wariancji, o którym więcej przeczytasz w tym artykule, wariancja będzie dążyć do 100% i wynagrodzenia wypłacane na bieżąco będą mieć pokrycie w znajdywanych blokach w przyszłości.

Jest to ciekawe rozwiązanie, z jednej strony operator okazuje zaufanie swoim górnikom i wynagradza ich pracę z góry, z drugiej strony platforma powinna dbać o zapewnienie jak najszybszych serwerów, dzięki którym może uzyskać lepsze osiągi niż przewidywana norma wariancyjna. Dla zobrazowania, jeśli norma to 100 bloków, a dzięki sprzyjającej wariancji kopalnia znalazła 105 bloków, to te 5 nadprogramowych bloków trafia wyłącznie na konto operatora kopalni. Górnicy zawsze otrzymają wynagrodzenie powiązane z ilością przesłanych udziałów. Z drugiej strony trzeba pamiętać, że sieć kryptowalutowa to bardzo dynamiczna struktura i trafiają się czasami niepełne bloki z pomniejszoną nagrodą (uncle i orphan).

Wariancja także od czasu do czasu każe na siebie czekać zsyłając na kopalnie serię długich bloków. Z tego powodu kopalnie pracujące w trybie PPS zazwyczaj pobierają większe prowizje za swoje usługi, z zakresu 2-8%. Są to najwyższe opłaty ze wszystkim trybów wynagradzania. Praca w tym trybie to większe ryzyko dla operatora, zatem zrozumiałe jest pobieranie większych opłat. Dla górnika to przede wszystkim gwarancja otrzymania stałego wynagrodzenia w czasie rzeczywistym, jednak obarczona większymi prowizjami. Górnicy szukający bezpiecznej przystani powinni rozejrzeć się za innymi metodami wynagradzania z niższymi prowizjami, jeśli jednak preferują dynamiczne zmiany pomiędzy kopalniami to tryb PPS jest dla nich wysoce rekomendowany.

RBPPS (round based pay per share)

Wynagrodzenia w tym trybie naliczane są w ten sam sposób jak w metodzie PPS, ale wypłacane dopiero po znalezieniu bloku przez kopalnię i potwierdzeniu go przez sieć. W klasycznej wersji RBPPS brak jest wypłat za orphan (bloki puste). Prowizje w tym trybie są niższe niż PPS, jednak zwyczajowo wyższe niż w innych trybach, 1-5%. Rozwiązanie stosunkowo rzadko spotykane, kompromisowa opcja pomiędzy PPS a PPLNS.

PPLNS (pay per last N shares)

W metodzie PPLNS przychody górnika są określane na podstawie ostatniej N liczby udziałów, które wysyła do kopalni i są ściśle powiązane z liczbą bloków znalezionych w tym okresie przez kopalnię. Jeśli kopalnia w ciągu dnia znajdzie większą ilość bloków górnicy otrzymają większe wynagrodzenie niż w systemie PPS, jeśli jest odwrotnie, to wynagrodzenie jest mniejsze.

Metoda PPLNS jest ściśle powiązana z wariancją. Z powodu obliczania wypłaty z uwzględnieniem ostatnich „N” udziałów premiuje ona górników, którzy pracują na kopalni przez dłuższy czas. Liczba N udziałów jest indywidualnie dobierana przez operatora kopalni, niepisanym standardem jest okres obejmujący ostatnie 24h. Dobranie odpowiedniej długości rundy jest bardzo istotne w przypadku wyeliminowania wszelkich nieuczciwych prób otrzymania wynagrodzenia przy minimalnym nakładzie pracy. Znane są często przypadki tzw. „pool hopper” – górników skoczków, którzy przełączają się pomiędzy kopalniami w celu bycia dodanym do listy wynagrodzeń, by następnie rozłączyć się po krótkim czasie.

Dzięki posiadaniu sporej mocy obliczeniowej są w stanie w krótkim okresie wypracować duże udziały na kopalni. Jeśli kopalnia nie zabezpieczy się odpowiednio skalibrowanym PPLNS – to pozostali jej górnicy otrzymają mniejsze wynagrodzenie kosztem przygodnych górników. Właściwy PPLNS bierze pod uwagę sumę udziałów z dłuższego okienka czasowego i pool hopping mija się z celem. Jest to model najbardziej popularny, ponieważ zapewnia bezpieczeństwo finansowe kopalni oraz zabezpiecza górników przed nieuczciwymi praktykami ze strony innych uczestników sieci. Prowizje są stosunkowo niskie, standard to 0-2%.

PPS+ (pay per share + pay per last N shares)

Połączenie metody PPS oraz PPLNS. Nagroda z bloku jest rozdzielana względem metody PPS, natomiast wszelkie dodatkowe opłaty transakcyjne względem metody PPLNS. Dzięki tej metodzie górnik może otrzymać dodatkową zapłatę pochodzącą z opłat transakcyjnych. Stosunkowo rzadki tryb wynagrodzeń o umiarkowanych prowizjach: 1-4%.

FPPS (full pay per share)

Metoda działająca na tej samej zasadzie co PPS z tym dodatkiem, że górnik otrzymuje również udział w opłatach transakcyjnych występujących w sieci w pewnym przedziale czasu. Z racji faktu, że opłaty transakcyjne dla większości kryptowalut stanowią niewielki ułamek wynagrodzenia (poza czasowymi zatorami w sieci bitcoina) to ta metoda nie cieszy się zbytnią popularnością. Przeciętne prowizje 1-3%.

PROP (proportional)

Po znalezieniu bloku wynagrodzenie zostaje podzielone pomiędzy wszystkich górników proporcjonalnie do ilości wysłanych udziałów. Największym mankamentem jest opisane wcześniej zjawisko pool hopperów, którzy poprzez swoje nieuczciwe praktyki są w stanie zaniżać ilość udziałów posiadanych przez uczciwych górników. Jest to bardzo ciekawa metoda wynagradzania jeśli kopiemy w sprawdzonym środowisku ze stałą ilością górników, na przykład w ramach jednej wielkiej serwerowni.

Autor: Marcin Żywica z ŻET Technologies

Górnik, założyciel ŻET Technologies, firmy projektującej
i wytwarzającej zaawansowane koparki do wydobywania
kryptowalut. ŻET Technologies dostarcza moc obliczeniową dla sieci
blockchain, tworzy technologię dla biznesu XXI wieku.

The post Metody wynagradzania stosowane przez kopalnie kryptowalut first appeared on ŻET Technologies.

Jakie zadania stoją przed górnikami?

Kryptowaluty jako twór wysoce zdecentralizowany oraz z silnymi zdolnościami do samoregulacji, do swojego funkcjonowania nie potrzebują centralnego opiekuna, który będzie nadzorował i kontrolował sieć. Kryptowaluty poprzez protokół, w którym zapisane są immanentne (niemożliwe do zmiany) cechy i podstawowe parametry posiadają sztywno określone właściwości.

W ten sposób każdy może sprawdzić jaka jest maksymalna ilość monet, jaka jest roczna emisja nowych monet oraz czy emisja będzie nieskończona lub ograniczona czasowo. Na co dzień za bezpieczne i efektywne funkcjonowanie sieci odpowiadają górnicy oraz ich parki maszyn zwane potocznie koparkami kryptowalut. Dzięki ich pracy każdy użytkownik może czuć się pewnie, że wszelkie transakcje dokonywanie w sieci są sprawdzone przez moc obliczeniową koparek i są dopisane do łańcucha bloków kryptowaluty. Głównym zadaniem stojącym przed górnikami jest dodawanie nowych bloków z transakcjami do sieci, dzięki mocy obliczeniowej górnicy są       w stanie zwalidować (potwierdzić) poprawność tych transakcji.

Za wykonaną pracę górnicy otrzymują wynagrodzenie w postaci nowo wygenerowanych monet, które jest jednocześnie zachętą do podtrzymywania pracy na rzecz danej sieci. W późniejszym etapie rozwoju wraz ze postępującym spadkiem emisji kryptowalut wynagrodzenia dla górników będą zastępowane prowizjami dołączanymi do każdej transakcji. Obecnie udział prowizji jest nieznaczny, jednak z biegiem wzrostu ilości transakcji ten stan powinien ulec zmianie.

Kiedy górnik otrzymuje wynagrodzenie?

Znamy już zadania jakie realizują górnicy, czas omówić dostępne sposoby wynagradzania ich pracy. Zasadniczo każdy górnik może pracować w trybie solo albo poprzez dołączenie do wybranej kopalni wydobywczej. Szczegółowe omówienie tego zagadnienia znajdziecie tutaj. W przypadku dużych kryptowalut takich jak Bitcoin oraz Ethereum kopanie w pojedynkę (solo) staje się bardzo ryzykownym przedsięwzięciem, ponieważ oczekiwany czas znalezienia bloku może być bardzo długi. W uproszczeniu wymagany czas na znalezienie bloku możemy wyliczyć następującym wzorem:

Co dla sieci Ethereum i typowej koparki opartej na mocy sześciu kart graficznych o mocy 180Mh/s daje następujący rezultat:

Oznacza to, że będziemy musieli utrzymywać i zasilać koparkę przez blisko pół roku zanim otrzymamy wypłatę.      I to w idealnym przypadku, czyli nie biorąc po uwagę wariancji, która może wynosić od kilku do kilkuset procent.

Tym samym oczekiwany czas może wydłużyć się kilkukrotnie w przypadku pecha, lub w przypadku szczęścia skrócić kilkukrotnie. Dlatego zdecydowana większość stawia na praktyczne rozwiązania i łączy się w większe skupiska mocy obliczeniowej w ramach kopalń wydobywczych (mining pool). Zmniejszamy tym sposobem czas oczekiwania na otrzymanie wynagrodzenia przy jednoczesnym zwiększeniu płynności finansowej, otrzymując mniejsze ilościowo wynagrodzenia, ale w dużo bardziej przewidywalnych odstępach czasowych.

Czym są kopalnie (platformy) kryptowalut?

Kopalnię wydobywczą można określić jako protokół dla grupy górników, który umożliwia wspólną pracę w celu zwiększenia częstotliwości i przewidywalności otrzymywanych wynagrodzeń za wykonaną pracę. Serwer platformy wydobywczej przydziela każdemu z górników zadania, które mogą być rozwiązane i odesłane do kopalni w celu walidacji oraz docelowo wygenerowania nowego bloku w sieci.

Po wygenerowania nowego bloku serwer kopalni zleca wypłatę monet dla górników zgodnie z ilością rozwiązanych zadań, czyli proporcjonalnie do ilości mocy udostępnionej podczas obliczania zadań. Jeśli górnik posiada 1% udziałów to otrzyma 1% znalezionego wynagrodzenia. Na rynku platform górniczych dostępnych jest co najmniej kilka sposób przeliczania udziałów dla górników, te najczęściej spotykane zostały opisane tutaj.

Wariancja – kluczowy czynnik w ustalaniu wynagrodzeń

Najbardziej enigmatycznym i jednocześnie jednym z najbardziej złożonych elementów w życiu górnika jest wariancja. Wariancja gra w procesie wydobycia kluczową rolę, ponieważ to od niej zależy kiedy praca górnika zostaje wynagrodzona. Koparki kryptowalut podczas pracy rozwiązują zagadki kryptograficzne zadane przez algorytm kryptowaluty.

Górnik nie zna poprawnej odpowiedzi. Wynik jest w pewnym sensie zgadywany, tak jak w przypadku rzutu kostką – szansa na wyrzucenie szóstki w idealnym przypadku wynosi 1/6 – 16,67%, ale zdarza się, że szóstka wypadnie przy mniejszej ilości rzutów lub przy większej. Tak samo w przypadku wydobywania kryptowalut, jeśli koparki podłączone do kopalni „zgadują” rozwiązanie błędnie zbyt wiele razy to wariancja (luck) rośnie aż do momentu znalezienia poprawnego rozwiązania i wygenerowania bloku. W przypadku przeciwnym, gdy koparki wygenerują   i wyślą poprawne rozwiązanie szybciej niż przewiduje to średnia, to otrzymana wariancja (luck) wynosi poniżej 100%. Oznacza to że górnicy włożyli mniej wysiłku i otrzymali rozwiązanie oraz nagrodę szybciej niż przewiduje to średnia.

Średnia to inaczej oczekiwany czas, który możemy wyliczyć na podstawie podanego wcześniej wzoru. Na przebieg całego procesu uczestnicy sieci nie mają wpływu. To jedna z ciekawszych cech łańcucha bloków – zdolność do samoregulacji. Każdy górnik może zakładać, że wariancja będzie dążyć na dłuższej próbie do 100%, a więc odnosząc się do zaprezentowanego przykładu, przy jednej typowej koparce w sieci Ethereum znajdziemy blok średnio co 166 dni. Jednocześnie znalezienie bloku po 30 dniach jak i zarówno po 400 dniach jest prawdopodobne. Stąd też łatwo o błąd pomiarowy ze względu na bardzo duży rozstrzał w jednostkowych pomiarach. Zaleca się w celu otrzymania miarodajnych pomiarów porównywać osiągi na próbie co najmniej 50-100 bloków. Dzięki takiej mechanice górnik, który wydobywa kryptowaluty na dłuższym dystansie czasowym może być spokojny, że jego praca zostanie rzetelnie wynagrodzona, adekwatnie do ilości wniesionej mocy obliczeniowej.

W praktyce oznacza to, że wynagrodzenia górników odznaczają się sezonowością, za którą stoi sprzyjająca lub nieprzychylna wariancja. Do typowych sytuacji zalicza się otrzymywanie nieregularnych dniówek przez górników: jednego dnia może to być 47 USD, innego 62 USD. Doświadczony górnik sprawdza, w jakiej fazie wariancji znajduje się jego platforma wydobywcza. Jeśli w historii ostatnich bloków widnieje kilka dłuższych bloków to wysoce prawdopodobne, że przed takim górnikiem stoi powrót dobrej wariancji, a więc bardzo dobra dniówka       i powinien on szczególnie zadbać aby jego park maszyn był sprawny w 100% – szkoda byłoby tracić to co najlepsze w miningu.

Częstym błędem jest porównywanie platform wydobywczych na bazie krótkiego pomiaru – górnicy podłączają dwie identyczne koparki do dwóch różnych kopalni na okres 24h. Następnie odczytują naliczone wynagrodzenia oraz je wzajemnie porównują. To klasyczny błąd zbyt krótkiej próby, jeśli w pomiarze nie uwzględnimy wariancji, to ciężko w ten sposób wytypować lepszą kopalnię. Paradoksalnie, można nawet wybrać tę gorszą, która po prostu w rzeczonym teście miała więcej szczęścia. A na dłuższej próbie będzie uzyskiwać gorsze wyniki, na przykład dlatego, że jej serwery mieszczą się w innej części świata (większe opóźnienie) lub operator kopalni pobiera większą prowizję. Warto uważnie czytać dane z platform wydobywczych, większość profesjonalnych kopalni publikuje na swoich stronach historię znajdywania bloków – jest to dobra praktyka, takie dane co do zasady powinny być publiczne dostępne. Jeśli nie jesteście w stanie znaleźć takich danych na swojej kopalni – może to najlepszy znak żeby się zastanowić dlaczego kopalnia nie publikuje takich informacji? Wszak kto z nas chciałby powierzać swoje oszczędności bankowi, który nie podaje wysokości oprocentowania depozytów?

Autor: Marcin Żywica z ŻET Technologies

Górnik, założyciel ŻET Technologies, firmy projektującej
i wytwarzającej zaawansowane koparki do wydobywania
kryptowalut. ŻET Technologies dostarcza moc obliczeniową dla sieci
blockchain, tworzy technologię dla biznesu XXI wieku.

The post Kopanie kryptowalut – Fakty i mity#2: Jak działa kopalnia wydobywcza? first appeared on ŻET Technologies.

Czy na pewno powinienem korzystać z usług kopalni wydobywczej? 

Na samym początku warto zaznaczyć, że tak naprawdę nie jesteśmy zobligowani do korzystania z usług kopalni wydobywczej (z ang. mining pool), możemy kopać bez jej pośrednictwa. Brzmi kusząco, nieprawdaż? Dlaczego jednak ponad 95% górników decyduje się na dołączenie do platform wydobywczych? Odpowiedź jest bardzo prosta: to się po prostu opłaca.

Alternatywą do kopania w ramach kopalni jest wydobywanie w pojedynkę, zwane potocznie solo miningiem.        W obu trybach będziemy kopać w ramach tej samej sieci kryptowaluty wraz ze wszystkimi pozostałymi na świecie górnikami, którzy także zdecydowali się wydobywać w tym samym czasie tą samą kryptowalutę. Jeśli zdamy sobie sprawę, że w przypadku największych kryptowalut liczba specjalistycznych urządzeń podłączonych do sieci jest liczona w milionach (Bitcoin, Ethereum), a częstotliwość znajdowania nowych bloków jest zapisana na sztywno      w protokole kryptowaluty (dla przykładu w sieci Bitcoina dziennie średnio powstaje 150 nowych bloków), to po przeprowadzeniu pobieżnych obliczeń i symulacji otrzymamy zatrważający obraz. Posiadając jedną koparkę kryptowalut specjalizującą się w znajdywaniu Bitcoina, znalezienie poprawnego rozwiązania zajmie nam co najmniej kilka lat! Rzecz jasna przez cały ten czas nasza koparka będzie potrzebowała zaopatrzenia w prąd oraz internet – aby móc skutecznie łączyć się z siecią kryptowaluty. Operatorzy energii nie są jednak tak cierpliwi            i zazwyczaj rachunki za media trzeba opłacać znacznie prędzej niż horyzont kilkuletni, a sami górnicy preferują otrzymywać wynagrodzenie częściej.

Innymi słowy, żeby otrzymywać bardziej regularne wypłaty potrzeba zebrać więcej mocy obliczeniowej i tą podstawową funkcjonalność zapewniają kopalnie kryptowalut. Taka kopalnia to zbiorczy podmiot łączący dużą ilość górników w jeden węzeł sieci. Praca każdego górnika z osobna jest zsumowana i zostaje skierowana do poszukiwania nowego bloku. W ten sposób platformy wydobywcze trafiają bloki regularnie, w zależności od swojej skali wielkości co kilka minut lub na przykład co kilka godzin. Jedyna polska kopalnia Ethereum wedle danych na dzień 13 maja 2020r. trafia średnio 2,3 bloku Ethereum na dzień.

Mocne i słabe strony solo mining

Co jeśli jednak mimo wszystko chcemy spróbować swoich sił w solo miningu, a długi okres oczekiwania na nagrodę nas nie odstrasza? Takie rozwiązanie ma też swoje zalety, pytanie czy będą one na tyle zachęcające, aby zrezygnować z usług platformy wydobywczej.

Przede wszystkim w trybie solo mining zachowujemy niezależność: to górnik sam konfiguruje połączenie z siecią kryptowaluty, samodzielnie kontroluje i monitoruje postępy swojej pracy. Jeśli popełnimy błąd – możemy obarczyć odpowiedzialnością za niepowodzenie tylko siebie.

Z drugiej strony gdy trafimy blok całe wynagrodzenia trafia na nasze konto. W tym miejscu szczególnie odczujemy brak prowizji jakie zwyczajowo platformy wydobywcze pobierają za swoje usługi, najczęściej 1-2%.
Bardzo ciekawym mechanizmem wbudowanym w wydobywanie kryptowalut jest zjawisko wariancji.

Wariancja to klasyczna miara zmienności. Intuicyjnie utożsamiana ze zróżnicowaniem zbiorowości; jest średnią arytmetyczną kwadratów odchyleń poszczególnych wartości cechy od wartości oczekiwanej. Ten naukowy opis mówi nam, że jeśli według wyliczeń znalezienie bloku zajmie naszym koparkom dajmy na to 30 dni, to równie dobrze w przypadku pecha możemy nam to zając 90, a nawet 180 dni. W przypadku szczęścia możemy trafić blok już po 1 godzinie lub równie dobrze po 15 dniach. Pamiętajmy jednak, że na większej próbie (kilkadziesiąt bloków) średni czas będzie dążyć do wyjściowych 30 dni. Nie jest jednak nigdzie powiedziane, że nie może trafić się nam się seria 5 bardzo długich bloków i vice versa. Tak po prostu działa proces wydobywania kryptowalut od środka.

Co ważne w przypadku solo mining niekorzystna wariancja może położyć całe przedsięwzięcie wydłużając oczekiwanie na pierwsze wynagrodzenie o kilka razy. Z drugiej strony znane są przypadki trafienia bloku bardzo szybko, ale należy do tego raczej podchodzić jak gry na loterii, a żeby zwiększyć szansę na wygraną najlepiej po prostu puścić więcej losów. Przekładając to na mining – szanse na sukces będą większe dołączając do kopalni wydobywczej.

Mocne i słabe strony mining pool

W przypadku wyboru kopania poprzez platformę wydobywczą odchodzi aspekt technikaliów, to kopalnia wydobywcza konfiguruje połączenie z siecią oraz dba o jak najlepszą jakość połączenia. Zwyczajowo operatorzy kopalni podają zalecane metody nawiązywania połączeń z ich platformą oraz wspierane rodzaje oprogramowania. Ze strony górnika wystarczy zapoznać i zastosować się do zaleceń operatorów.
Niektóre z kopalni wymagają założenia konta górnika poprzez rejestrację na ich portalu, do tego celu będziemy musieli podać adres e-mail oraz hasło. Część z nich komunikuje się ze swoimi górnikami na podstawie adresu portfela jaki zdefiniował górnik, taki typ jest bardziej bezpieczny, zwyczajnie zostawiamy mniej danych osobowych.

Niewątpliwie mocną stroną kopalni wydobywczych, poza prostotą konfiguracji, jest graficzny interfejs. Dzięki niemu możemy śledzić postępy w pracy naszego parku maszyn. Większość platform oferuje sporo udogodnień    w tym aspekcie, począwszy od graficznych wykresów, poprzez indywidualne statystyki każdej z koparek, historię wynagrodzeń oraz wypłat. To bardzo ułatwia kontrolę oraz zarządzanie.

Kolejnym mocnym punktem jest wspomniana wcześniej zdolność do radzenia sobie z wariancją – kopiąc razem otrzymamy dużo szybciej wynagrodzenia, a niekorzystną serię długich bloków przejdziemy dużo sprawniej niż      w pojedynkę. W tym miejscu trzeba pamiętać, że w przeciwieństwie do solo mining wynagrodzenie będzie podzielone pomiędzy górników pracujących w ramach kopalni. Otrzymamy tylko część nagrody w zależności od sposobu wynagradzania przez operatorów kopalni (o tym więcej w kolejnym artykule).
Kopalnia wydobywcza za swoje usługi zwyczajowo pobiera prowizję, co uszczupli nasze wynagrodzenie, najczęściej spotykane poziomy prowizji mieszczą się w widełkach 0,5-3%.

Podsumowanie

Reasumując, wybór sposobu wydobywania kryptowalut to fundamentalna sprawa wymagająca ustalenia już na samym początku. Tryb solo mining skierowany jest do bardziej zaawansowanych górników, wymaga on większej znajomości aspektów technicznych. Dodatkowo preferowani są górnicy z większym parkiem maszyn, który zapewni większe szanse na szybsze trafienie bloku. Jeśli nie spełniasz powyższych kryteriów – nie martw się, dołączysz do zdecydowanej większości górników (95%), którzy korzystają z usług platform wydobywczych.

Autor: Marcin Żywica z ŻET Technologies

Górnik, założyciel ŻET Technologies, firmy projektującej
i wytwarzającej zaawansowane koparki do wydobywania
kryptowalut. ŻET Technologies dostarcza moc obliczeniową dla sieci
blockchain, tworzy technologię dla biznesu XXI wieku.

The post Kopanie kryptowalut – Fakty i mity: solo mining vs mining pool first appeared on ŻET Technologies.

Na czym polega kopanie kryptowlaut?

Tytułem wstępu skupimy się na wiodącym konsensusie Proof of Work obowiązującym w większości dobrze rozpoznawalnych kryptowalut takich jak Bitcoin, Litecoin, Ethereum, Monero, Dash, Zcash. Aby sieć danej kryptowaluty mogła prawidłowo funkcjonować i zapewniać swoim użytkownikom wszystkie funkcjonalności, trzeba zaprzęgnąć do pracy moc obliczeniową, która będzie wykonywać obliczenia na rzecz sieci. Dzięki tym obliczeniom wszelkie zarejestrowane transakcje zostaną zwalidowane (zweryfikowane). Innymi słowy każdy użytkownik kryptowaluty będzie posiadał absolutną pewność, że to, co zostało zapisane w blockchainie, jest potwierdzone i zweryfikowane pod kątem prawidłowości przez zaprzęgniętą do pracy moc obliczeniową.

Aby ten model działał, potrzebna jest zachęta dla właścicieli mocy obliczeniowej w postaci wynagrodzenia. Wynagrodzenia realizowane są na dwa sposoby: pierwszym z nich jest nagroda w postaci otrzymywania wygenerowanych monet przez protokół kryptowaluty i jest to główna forma wynagradzania górników cyfrowych. Drugą formą jest opłata sieciowa od każdej wykonanej transakcji jaką trzeba uiścić za dodanie transakcji do łańcucha bloków. Druga forma wynagrodzenia jest na ten moment mniej znacząca, aczkolwiek z biegiem czasu ten stan rzeczy będzie ulegał zmianie. Wraz ze wzrostem ilości użytkowników będzie rosła ilość transakcji w sieci. Docelowo to opłaty transakcyjne będą jedyną formą wynagradzania górników za usługi walidacyjne na rzecz sieci.

Jest to bardzo istotne, dlatego że większość kryptowalut ma zapisaną w swoim protokole maksymalną liczbę monet, po osiągnięciu której dalsze ich generowanie nie będzie możliwe. W ten sposób osiągamy integralność sieci, zarówno użytkownicy kryptowaluty oraz górnicy zaspokajają swoje oczekiwania: użytkownik czuje się spokojny i pewny, że jego transakcja dotrze bezpiecznie do odbiorcy, z drugiej strony górnicy otrzymują wynagrodzenie za swoje usługi.

Kto może zostać górnikiem?

Odpowiedź na to pytanie brzmi następująco: górnikiem może zostać każdy kto posiada moc obliczeniową. Przez moc obliczeniową można rozumieć smartfon lub laptop, nie musi to być wcale wysoko specjalistyczny serwer obliczeniowy. Inną sprawą jest to ile jednostek obliczeniowych będziemy posiadali, i tutaj występuje zdecydowana przewaga na rzecz specjalistycznego sprzętu. Jednak nawet najzwyklejszy telefon może podłączyć się do sieci kryptowalut jeśli tylko zostanie zainstalowane odpowiednie oprogramowanie. Taka łatwość w dostępie do zostania górnikiem jest praktycznym wyrazem decentralizacji – cechy wpisanej w DNA kryptowalut.

Im więcej osób udostępni moc obliczeniową, tym sieć staje się bardziej rozproszona i zdecentralizowana, a zarazem silniejsza i bardziej odporna na wszelkie niebezpieczeństwa. Nie trudno sobie wyobrazić sytuację, w której na skutek awarii lub celowego działania, koparki kryptowalut z określonej części świata zostaną chwilowo rozłączone z siecią. Dużo trudniej natomiast wyobrazić sobie, że takie zjawisko może zostać przeprowadzone dla całego globu. Dopóki chociaż jedna kopia całej historii łańcucha blockchain jest w sieci, dopóty kryptowaluta może istnieć i działać.

Pojawia się tutaj niezwykle istotne zagadnienie – tak zwane wąskie gardło. Są to elementy wchodzące w skład architektury sieci szczególnie podatne na próby destabilizacji. W konsekwencji paraliż tych elementów jest odczuwalny w całej sieci przez każdego użytkownika z osobna. W modelowej sieci, węzły które składają się na daną sieć, powinny być rozproszone możliwie jak najbardziej równomiernie. Rzecz w tym, aby wyeliminować ze struktury sieci wszystkie słabe ogniwa, a architekturę projektować w ten sposób, aby wąskich gardeł było jak najmniej. W ten sposób dochodzimy do odpowiedzi na pytanie jaką funkcję pełni kopalnie kryptowalut.

Dlaczego kopanie kryptowalut jest takie ważne?

Dla najbardziej rozpoznawalnych kryptowalut takich jak Bitcoin czy Etheruem łączna moc obliczeniowa liczona jest w setkach tysięcy koparek kryptowalut. Powstają do tego celu specjalistyczne farmy kryptowalut liczące setki a nawet tysiące urządzeń. Jeśli górnik chce otrzymywać regularne wynagrodzenia, a nie posiada znacznej ilości mocy obliczeniowej w praktyce najczęściej powinien dołączyć do kopalni kryptowalut, która zrzesza górników. W ten sposób kopalnia kryptowalut łączy moc poszczególnych górników dzięki czemu częściej jest wynagradzana przez sieć, a następnie rozdziela wynagrodzenia wedle udziałów przesłanych przez poszczególnych górników.

Żeby lepiej zobrazować ten mechanizm górnik z jedną niewielką koparką w sieci Bitcoin może czekać nawet 5-10 lat na pierwsze wynagrodzenie. W kopalni, w której współpracuje z innymi górnikami ten czas to kilka godzin.
Górnicy wybierają kopalnie, które gwarantują częste wypłaty. Warto zauważyć, że różnica dotyczy wyłącznie częstotliwości wypłat, a nie ich wielkości. Duża kopalnia wynagrodzi górnika posiadającego określoną moc dokładnie takim samym wynagrodzeniem jak kopalnia mniejszych rozmiarów. Różnica będzie polegać jedynie na tym, że większa kopalnia będzie wypłacać częściej, a mniejsza będzie to robić z niższą częstotliwością, za to będą to większe ilości monet.

Tutaj ujawnia się jedna z najbardziej fascynujących cech kryptowalut – zdolność do samoregulacji. Włożony nakład pracy zostanie wynagrodzony adekwatną zapłatą. W tym ujęciu Proof-of-Work realizuje jedną z fundamentalnych zasad kryptowalut – pomimo braku nadzoru instytucji i osób trzecich pozwala zagwarantować uczciwe i rzetelne zasady użytkowania sieci. Z drugiej strony rodzi to problem z dystrybucją mocy obliczeniowej, która objawia się centralizacją mocy obliczeniowej. Optymalny rozkład mocy sieci to taki, w którym jest 20 kopalni kryptowalut kontrolujących po 5% mocy sieci. W ten sposób moc obliczeniowa jest rozproszona na dużą ilość kopalni wydobywczych o zrównoważonej wielkości.

Jak ma się to do praktyki?

W praktyce trudno wskazać jakąkolwiek kryptowalutę o takiej strukturze. Zazwyczaj 3-4 kopalni kontroluje 70-80% sieci. To zmniejsza bezpieczeństwo i stanowi zagrożenia dla funkcjonowania kryptowalut. Pośrednio ma to także przełożenie na ich wartość. Wzmożona centralizacja jest potężnym zagrożeniem dla całego funkcjonowania kryptowalut. Dlatego bardzo ważne jest, aby maksymalnie decentralizować sieci kryptowalut.

Dobrze jest sprawdzać w block explorerze danej kryptowaluty, jaka jest struktura sieci – czy przypadkiem nie ma w niej kopalni wydobywczej, która kontroluje ponad 50% mocy sieci, bądź też czy nie ma dwóch, trzech kopalni wydobywczych, które kontrolują powyżej 50%. To są naturalne wąskie gardła. Warto także monitorować pozostałe statystyki sieci i sprawdzać, które kopalnie udostępniają swoje węzły na rzecz sieci oraz w jakich ilościach i jakiej kondycji. Można także zapoznać się z nastawieniem operatorów kopalni do kryptowaluty.

Zdarzają się kopalnie, które wprost deklarują chęć czerpania dochodów z prowizji naliczanej górnikom za swoje usługi. Rozwój kryptowaluty nie jest w ich obszarze zainteresowań. Dochodzi czasami do kuriozalnych sytuacji, w której to twórcy kryptowalut nie są w stanie wdrożyć ulepszeń do protokołu ze względu na to, że 2-3 kopalnie kontrolujące większość sieci blokują takie rozwiązanie. Bardzo dobrze jest sprawdzać jak dana kopalnia zachowywała się w przeszłości i czy jej wizja jest zgodna z Twoją. W ten sposób unikniemy sytuacji, że nieświadomie będziemy wspierać rozwiązania niekorzystne dla interesu projektu, który wspieramy naszą mocą obliczeniową.

Autor: Marcin Żywica z ŻET Technologies

Górnik, założyciel ŻET Technologies, firmy projektującej
i wytwarzającej zaawansowane koparki do wydobywania
kryptowalut. ŻET Technologies dostarcza moc obliczeniową dla sieci
blockchain, tworzy technologię dla biznesu XXI wieku.

The post Kopanie kryptowalut metodą Proof of Work – wprowadzenie first appeared on ŻET Technologies.

Zcash, jedna z lepiej rozpoznawanych kryptowalut w niedalekiej przyszłości przechodzi dużą aktualizację.
Największą nowością będzie wprowadzenie do protokołu Sapling – dzięki czemu Zcash zyska min. większa autonomię w prywatności.

Źródło: https://z.cash/upgrade/sapling

The post ZCASH – duża aktualizacja! first appeared on ŻET Technologies.